Σύμφωνα με τον ΠΟΥ (ό.π.), οι εκπαιδευτικοί μπορούν να υποστηρίξουν την ευημερία των μαθητών τους:
Αποδεχόμενοι τα μοναδικά χαρακτηριστικά του χαρακτήρα κάθε μαθητή.
Αναγνωρίζοντας τα επιμέρους αναπτυξιακά στάδια των παιδιών, θέτοντας καθήκοντα ανάλογα με την ηλικία και εφαρμόζοντας πειθαρχία ανάλογα με την ηλικία.
Δείχνοντας ενσυναίσθηση και φροντίζοντας για τη συναισθηματική ευημερία κάθε μαθητή.
Γνωρίζοντας τη λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία των μαθητών και απαντώντας σε αυτά τα σήματα με κατάλληλο και έγκαιρο τρόπο.
Επικοινωνώντας αποτελεσματικά και με σαφήνεια.
Θέτοντας σαφείς προσδοκίες σχετικά με τη συμπεριφορά των μαθητών και θέτοντας όρια για τη δημιουργία μιας παραγωγικής δομής προς όφελος των μαθητών.
Υποστηρίζοντας την αυτοεκτίμηση των μαθητών.
Δείχνοντας μηδενική ανοχή σε οποιαδήποτε διακριτική/ανάρμοστη συμπεριφορά.
Εντοπίζοντας και διευθετώντας τα προβλήματα σε πρώιμο στάδιο. Η έγκαιρη παρέμβαση είναι πιθανότερο να αποτρέψει σοβαρότερες ψυχικές ασθένειες.
Εξισορρόπηση του «κινδύνου της ταμπέλας» ενός παιδιού σε νεαρή ηλικία. Στόχος των εκπαιδευτικών δεν πρέπει να αποτελεί η διάγνωση των παιδιών, αλλά ο εντοπισμός των δυσκολιών τους, η προσφορά σχολικής υποστήριξης και, κατά περίπτωση, (π.χ. όταν ο μαθητής συνεχίζει να επιδεινώνεται παρά τις προσπάθειες του σχολείου), η παραπομπή σε ειδικούς.