Θέμα 1: Σημασία του ρόλου των γονέων
Η ανατροφή ενός παιδιού είναι ζωτικής σημασίας για την ψυχολογική του ευημερία και οι γονείς διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο και φέρουν τεράστια ευθύνη για την προαγωγή της ψυχικής υγείας των παιδιών τους. Σύμφωνα με αρκετές μελέτες, η προσέγγιση των γονέων σε θέματα ψυχικής υγείας επηρεάζει σοβαρά την ευημερία των παιδιών τους, καθώς και τη συνολική στάση τους απέναντι στην ψυχική υγεία. Ο βαθμός στον οποίο ένας γονέας φροντίζει και αγαπά το παιδί του, μπορεί να έχει σημαντική επίδραση στις κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες που αναπτύσσει το παιδί. Όπως σημειώνουν οι Sperling και Martin (1982, 126) “[…] ο γονέας που καταπιέζει κάθε συναισθηματική έκφραση ενδέχεται κάλλιστα να αναπτύξει ένα καταπιεσμένο παιδί, του οποίου τα συναισθήματα θα εκτρέπονται σε κάποιο μη υγιές υποκατάστατο της φυσιολογικής συναισθηματικής έκφρασης”. Επομένως, οι καταπιεστικοί, και κατασταλτικοί γονείς επηρεάζουν σοβαρά την ψυχική υγεία των παιδιών τους.
Απεναντίας, το ίδιο βιβλίο σημειώνει ότι «ο γονέας που επιτρέπει στο παιδί να παίρνει ό,τι θέλει απειλώντας ή προκαλώντας πραγματικά ένα ξέσπασμα θυμού, πιθανόν να αναπτύξει ένα παιδί με ελάχιστο ή καθόλου συναισθηματικό έλεγχο και με ελάχιστο ή καθόλου σεβασμό στη γονική εξουσία» (ό.π.). Το συμπέρασμα που προκύπτει από το συγκεκριμένο απόσπασμα έγκειται στο συμπέρασμα ότι η απουσία ορίων μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματική ανωριμότητα και ανυπακοή. Η αποτυχία αντιμετώπισης θεμάτων ψυχικής υγείας καθ’ όλη τη διάρκεια της ανατροφής ενός παιδιού και η παραμέληση της προώθησης της ευημερίας του μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να αντιμετωπίζει άγχος αργότερα στη ζωή του. Το άγχος αντιπροσωπεύει ένα από τα «συνηθέστερα νευρωτικά συμπτώματα» και μπορεί να χαρακτηριστεί ως «μια κατάσταση συνεχούς φόβου» (‘ό.π., 219). Το άγχος δεν πρέπει να συγχέεται με τον «φυσιολογικό φόβο», καθώς αναφέρεται κυρίως στον «νευρωτικό φόβο». Το άγχος είναι «σύμπτωμα καταπιεσμένης συναισθηματικής διέγερσης» (ό.π., 22). Η οικογένεια μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην πιθανότητα ενός παιδιού να αναπτύξει άγχος στη ζωή του.
Η πιο επιτυχημένη προσέγγιση που μπορεί να υιοθετήσει ένας γονιός είναι να επιτρέψει στο αναστατωμένο παιδί του «να εκτονώσει τη συναισθηματική του αναστάτωση» και στη συνέχεια να το βοηθήσει «να καταλάβει ότι η ιδιοσυγκρασία από μόνη της δεν θα του δώσει αυτό που θέλει» (ό.π., 126). Η δυνατότητα που δίνεται σε ένα παιδί να νιώθει ασφάλεια και αγάπη θα έχει ζωτικά ψυχολογικά οφέλη για την ευημερία του. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, δύο από τα σημαντικότερα δώρα που μπορεί να δώσει ένας γονιός στα παιδιά του είναι η «αυτοπεποίθηση» και η «ασφάλεια» (ό.π., 127).
Η προσέγγιση που υιοθετούν οι γονείς όταν πρόκειται για την ανατροφή του παιδιού τους, μπορεί να περιγραφεί ως «γονεϊκό στυλ», και όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, οι γονείς ενδέχεται να υιοθετήσουν διαφορετικά γονεϊκά στυλ κατά την ανατροφή των παιδιών τους.
